Poeh, eens even bijkomen.... Vorige week verhuisde dochterlief van A naar B (maar nog steeds in Zwolle). Gelukkig naar meer ruimte, maar wat is het verkassen zelf toch altijd een gedoe. Al dat inpakken (al die zooi die je zelf hebt verzameld) en als een echte creatieveling heeft ze een flinke collectie "je-weet-maar-nooit-wanneer-dat-van-pas-komt-bolletjes en lapjes". Maar allez, familie opgetrommeld en met vereende krachten een studentenhok leeggehaald en een ander onderkomen gevuld. We realiseerden weer dat Zwolle echt een takke-eind (excusez le mot) rijden is, vooral als je wat vergeten hebt... Natuurlijk liep ik van alles deze week te zwabberen en zwalken als een malloot maar daar had ik al een beetje rekening mee gehouden, meneer Ménière is nooit heel erg ver weg.
De laatste puntjes op de i moeten ze zelf regelen (whaaa, loslaten is zóóó lastig) en dat gaat allemaal goedkomen. Wij concentreren ons weer op onze eigen toko. Inmiddels loopt het kampeerseizoen op de regionale campings een beetje op zijn eind. Seizoensgasten komen afscheid nemen "tot over een half jaar" en manlief heeft het opeens druk met kapotte tenten repareren en kussens voor het volgende jaar.







Geen opmerkingen:
Een reactie posten