Vergiet

Vandaag was het de hoogste tijd om weer wat te verven. Het rek in de winkel wordt wat leeg en het is dé manier om het hoofd wat leeg te maken. Nou ja, volgens mij is dat hoofd al leeg......

Verven doe ik in onze keuken, als het koud en/of  regenachtig is. Met 6 graden vanmorgen vond ik buiten verven nog geen optie. We hebben geen extra ruimte dus geen verfstudio, hobby-garage, serre of andere luxe. Gewoon na het ontbijt iedereen de hort op en ik kan mijn gang gaan. Voor het verven gebruik ik allerlei technieken en om de verf op te lossen maak ik o.a. gebruik van dit soort handige plastic maat-kannetjes:

Daar heb ik een héle stapel van. Maar toen ik vanmorgen alles klaar wilde zetten was ik mijn stapel maatkannen kwijt. Verdwenen, spoorloos, weggelopen, zoek, opgelost, in rook opgegaan, opgegeten, verdampt, verschwunden..... Óveral gezocht...... op logische plekken, op minder logische plekken, in alle kasten, boordjes, de schuur, de zolder, de bijkeuken, de kelderkast, de WC (tja, waarom niet), de winkel, op mijn knieën gelegen, op mijn buik gerold, huisgenoten erbij gesleept..... noppes. Verven kan ook zonder hoor, hulpmiddelen zat. Maar dat niet kunnen vinden.... dat knaagt zo 😅.

Nu is mijn geheugen de laatste weken, nou zeg gerust máánden een vergiet. Een vergiet met héle grote gaten. Ik wijt het aan de overgang (althans voorlopig 😉), dat is een paraplu waar ik alles aan hang. Twee weken geleden had ik ze nog. Ik weet dat ik ze heb gebruikt, gewassen, afgedroogd en gestapeld en toen........... mist.

Dat verven lukte toch wel. Begon ik in eerste instantie nog met pastelletjes en lieve voorjaarskleurtjes, op het eind kwakte ik alles door elkaar. Héérlijk!

 

Inmiddels zijn alle verfpannen weer opgeruimd, keuken is weer keuken, strengen gewassen, gespoeld en hangen te drogen. En die kannen? Spoorloos. En dat knááááágt......