Warrig...

In mijn ruim 58 lentes ben ik nooit een heel structureel persoon geweest. Een beetje chaotisch hoort wel bij mij - maar meestal weet ik toch wel een soort orde te maken in de bende. Deze week ging ik toch wel ernstig aan mezelf twijfelen, die rottige kannetjes bleven wel in mijn hoofd knagen. Gisteren was ik het radertje van onze melkopschuimer kwijt (eh, vond ik uren later terug vastgeplakt in de trommel van de wasmachine, waarschijnlijk aan een vaatdoekje blijven hangen), vanmorgen liep ik een half uur te zoeken naar een riem die ik toch zéker al op tafel had gelegd (want anders zakt mijn jeans van mijn vormeloze lijf). Afijn, ook dat kwam goed.

En toen ik vanmorgen een bestelling klaarmaakte voor de post en ik een vol pak katoen pakte (en de rest er spontaan uitviel): Tadaaaaaaaaaa!! 

 

Ik word bepaald niet gelukkig van dit soort warrigheden. Misschien iets teveel bezig met andere dingen.

Maar het weer compenseerde de warrigheid prima, de lente is voor de deur weer helemaal losgebarsten en vanmiddag kon ook de deur weer een poos open.

Morgenavond is er weer breiclub en niet vergeten: a.s. zaterdag 21 maart is de winkel gesloten. We gaan weer naar de vakbeurs in Keulen, Miriam houdt mij gezelschap (ze mag mee als mijn geheugen 😉 en voor het geval ik omkiep....) en Ali chauffeert. We gaan inspiratie opdoen voor o.a. volgende winter. Het is weer het uitje van het jaar!